…ο Θεός δοκίμασε τον Αβραάμ και του είπε: Αβραάμ· και εκείνος είπε: Ιδού εγώ…
(Γένεση 22:1-2)
Το ‘ιδού εγώ’ στην Αγία Γραφή δηλώνει την ετοιμότητα του υπηρέτη του Θεού να Τον υπακούσει σε οτιδήποτε τον καλεί να κάνει. Στη δοκιμασία αυτή που τον κάλεσε ο Θεός ανταποκρίθηκε άμεσα ο Αβραάμ χωρίς συζητήσεις και ξεκίνησε για τον μακρύ δρόμο της προσφοράς του μονογενή του γιου Ισαάκ, τον οποίο αγαπούσε· και παρόλο που πήρε τρεις μέρες να φθάσει στο μέρος που θα του έδειχνε ο Θεός δεν οπισθοδρόμησε κι ούτε φάνηκε να αμφισβητεί τον Θεό ούτε για μια στιγμή. Δεν ξέρουμε τις σκέψεις που τον διακατείχαν και τη δοκιμασία της καρδιάς του που δοκιμαζόταν στο έπακρο, αλλά με θαυμαστή, υπέροχη αφοσίωση σ’ Εκείνον που τον κάλεσε και τον οδήγησε μέχρι σ’ αυτό το σημείο, ανέβηκε βήμα με βήμα τον ψηλό αυτό Γολγοθά του. Πίστευε στον Θεό της αγάπης τον Οποίο γνώριζε και Τον εμπιστευόταν πλήρως ως πραγματικό του φίλο και ήταν αποφασισμένος να πάει μέχρι το τέλος μαζί Του. Ήταν έτοιμος να παραδοθεί στο θέλημά Του εκφράζοντας την απόλυτη υπακοή και αφοσίωση της αγάπης του σ’ Αυτόν όπου κι αν τον οδηγούσε.
Η γη Χαναάν στην οποία τον οδήγησε ο Θεός δεν φαίνεται να τον ικανοποιούσε πλήρως. Αναζητούσε κάτι πιο πέρα από αυτό, πέραν από τα επίγεια και πρόσκαιρα. Αναζητούσε πόλη της οποίας τεχνίτης και δημιουργός είναι ο Θεός, μια νέα πατρίδα και η ετοιμότητά του να ανέβει, να ανακαλύψει και να βρει αποδείκνυε αυτή την επιθυμία της καρδιάς του. Κι ο Θεός που τον κάλεσε και τον οδήγησε μέχρι σ’ αυτό το σημείο τον έφερνε εκεί που αυτή η επιθυμία του θα έβρισκε εκπλήρωση κάτω από τις συνθήκες που ζούσε τότε. Θα έπρεπε όμως να περάσει από αυτή τη δοκιμασία την οποία τον κάλεσε να υποστεί και να ανταπεξέλθει για να ικανοποιηθεί πλήρως. Εκεί θα έβρισκε το τέλος. Δεν θα χρειαζόταν να πάει πιο πέρα, να ανεβεί πιο ψηλά.
Ο τόπος Μοριά ήταν το υψηλότερο που θα έφτανε μέσα σ’ αυτή τη σχέση του με το Θεό, όπου σε πλήρη υπακοή, πατέρας και γιος, σιωπηλά μέσα σε θαυμαστή κατανόηση και σχέση αγάπης ανέβηκαν στο ψηλότερο σημείο που μπορούσαν να ανέβουν, εκεί όπου ο Θεός ήθελε να φθάσουν και να προσφερθούν σ’ Αυτόν. Μόνος με τον γιο του, μακριά από κάθε ανθρώπινο βλέμμα και παρατήρηση, ο πατέρας πρόσφερε, ο γιος προσφέρθηκε και μαζί προσφέρθηκαν ολοκληρωτικά σ’ Αυτόν. Δεν υπήρχε τίποτε περισσότερο να προσφέρει στον Θεό από αυτή την ολοκληρωτική του παράδοση και πράξη..
Στιγμές πολύτιμες και μοναδικές, στιγμές μεγαλειώδεις, ανεπανάληπτες.. που σε κανένα άλλον άνθρωπο δεν επιτράπηκε να παρακολουθήσει ή να παρέμβει. Μόνο ο Θεός γνώριζε αυτό στο οποίο υπέβαλε τον άνθρωπό Του στον κόσμο αυτό. Η ξαφνική επέμβασή Του μέσω του αγγέλου Του στο αποκορύφωμα της πράξης έσπασε τη σιωπή για να επιβεβαιώσει ότι όλο αυτό που επιτελούσε ο άνθρωπος αυτός με απαράμιλλη πίστη στον Θεό διαδραματιζόταν και γινόταν φανερά μπροστά στον Ίδιο και τους αγγέλους Του, στα ουράνια και μόνο. Πίστευε στον Ζωντανό και παρόντα Θεό κι εδώ σ’ αυτή την ύψιστη ανάβασή του ο Αβραάμ είδε την ημέρα του Κυρίου και χάρηκε. Είδε μέχρι την ανάσταση. Πίστεψε στο Θεό της Ανάστασης. Και γι’ αυτό παραβολικά έλαβε πίσω τον Ισαάκ ως να ήταν εκ νεκρών αναστημένο. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο να δει. Είδε την ημέρα Μου και χάρηκε.. θα έλεγε μετέπειτα ο Κύριος για τον Αβραάμ.
Αυτό που έλειπε μόνο από αυτή τη θαυμαστή ώρα μπροστά στον Θεό ήταν το Πρόβατο, ο Αμνός. Αυτό που μόνο ο Θεός μπορούσε να προμηθεύσει και που μόνο προφητικά μπορούσε να συμπεριληφθεί σ’ αυτή τη στιγμή, αυτό που θα περίμενε το πλήρωμα των καιρών για να φανερωθεί στον κόσμο ..Ο Θεός, παιδί μου, θα προβλέψει για τον εαυτό Του το πρόβατο.. ο Ισαάκ δεν μπορούσε να ήταν, ούτε το κριάρι, αλλά μόνο Εκείνος που ο Πατέρας Θεός θα έδινε στον καιρό Του. Αυτό που γινόταν τώρα τόσο ζωντανά και παραστατικά δεν μπορούσε να ήταν παρά μια εικόνα της ολοκληρωμένης και ολοκληρωτικής προσφοράς του Θεού μέσα στον Υιό Του που θα γινόταν στην ώρα του, όταν ο Αμνός του Θεού ο σφαγμένος προ καταβολής κόσμου θα φανερωνόταν στον κόσμο αυτό για να γίνει η Θυσία του Πατέρα.
Κι αφού ο Αβραάμ ανέβηκε, τώρα θα κατέβαινε πίσω στην πεδιάδα όπου θα συνέχιζε μέχρι το τέλος της ζωής του μέσα στην απόλαυση της νίκης που επιτελέστηκε, τον θριάμβου του Σταυρού που γεύτηκε, θεμελιωμένος ασάλευτα με ειρήνη πάνω στο Βράχο των αιώνων. Δεν υπήρχε άλλη δοκιμασία γι’ αυτόν. Ο Θεός ήταν πλήρως ικανοποιημένος μαζί του. Έμενε τώρα να απολαύσει τις ευλογίες Του με τις οποίες θα τον ευλογούσε και θα τον πλήθυνε μέσα στον γιό της αγάπης του, τον Ισαάκ και προσβλέποντας στο σπέρμα του, τον Ιησού Χριστό, μέσα στον Οποίον θα ευλογούνταν όλες οι φυλές της Γης.
Αυτή ήταν η κορυφαία ανάβαση στη ζωή του Αβραάμ· του πατέρα της πίστης.
Σώτος Φωτιάδης