Ο Βαρτιμαίος, ένας τυφλός ζητιάνος, καθόταν παρά την οδό.. (Μάρκος 10:46-52).

Η ιστορία του τυφλού Βαρτιμαίου διαδραματίζεται έξω από την Ιεριχώ όπου τον συναντά ο Κύριος Ιησούς και περιγράφεται σύντομα στο ευαγγέλιο του Μάρκου.

Ο Βαρτιμαίος καθόταν παρά την οδό.  Φυσιολογικά βέβαια εκεί ήταν η θέση κάποιου τυφλού ζητιάνου, αλλά πόσα μπορούμε εμείς να διδαχτούμε από αυτή τη μικρή λεπτομέρεια που μας αναφέρει ο ευαγγελιστής Μάρκος σχετικά με την πνευματική μας ζωή. Επειδή, πνευματικά, ένας άνθρωπος που βρίσκεται εκτός της Οδού, βρίσκεται σε κάποιο είδος άγνοιας και τύφλωσης και η κοινωνία του με τον Κύριο δεν είναι όπως θα έπρεπε να είναι. Η αιτία μπορεί να είναι κάποια παρακοή σε μια οδηγία του Κυρίου, μια αμαρτία, αλλά ίσως και κάποια στάση της καρδιάς, μια λανθασμένη σχέση με κάποιον, επιμονή σε κάποια εγωιστική ιδέα και προτίμηση, λανθασμένα πιστεύω και δογματικές αποκλίσεις κλπ. Το θέμα είναι ότι βρίσκεται μέσα σε μια πνευματική τύφλωση, εκτός της οδού και περπατά μέσα στο σκοτάδι και την άγνοια (Ματθαίος 6:23, Ιωάννης 8:12, 2 Πέτρου 1:9, 1 Ιωάννη 1:6, 2:9 και άλλα).

Το επιπλέον όμως πρόβλημα στην πνευματική ζωή είναι ότι ένας άνθρωπος μπορεί να μην αντιλαμβάνεται την κατάστασή του και ενώ μεν ισχυρίζεται ότι βρίσκεται στην οδό και μέσα στο φως να πλανιέται. Αυτή ήταν η κατάσταση της Εκκλησίας στην Λαοδίκεια την οποία επέπληξε ο Κύριος με το μήνυμά Του προς αυτήν. Λες: ‘είμαι πλούσιος και έχω πλουτίσει και δεν έχω ανάγκη τίποτα’, και δεν ξέρεις.. (Αποκάλυψη 3:17). Αν και θεωρούσε τον εαυτό της πλούσιο, δεν γνώριζε αυτή την πνευματική της κατάσταση.

Ο Απόστολος Παύλος προκάλεσε τους Κορίνθιους να εξετάσουν τον εαυτό τους και να τον δοκιμάσουν αν ήταν μέσα στην πίστη (2 Κορινθίους 13:5). Είναι μια άσκηση που χρειάζεται να κάνουμε συχνά και με τον δικό μας εαυτό και θέση στην ζωή μας με τον Κύριο: Αν βρισκόμαστε μέσα στα πλαίσια της πίστης που παραλάβαμε κι αν περπατούμε ανάλογα με αυτή.

Μια πολύτιμη προσευχή από την Παλαιά Διαθήκη είναι στα τελευταία εδάφια του Ψαλμού 139:  Θεέ, δοκίμασέ με· και γνώρισε την καρδιά μου· εξέτασέ με, και μάθε τους στοχασμούς μου· και δες, μήπως υπάρχει μέσα μου δρόμος ανομίας· και οδήγησέ με στον δρόμο τον αιώνιο. (Ψαλμός 139:23,14).

Και όταν άκουσε ότι Ιησούς ο Ναζαρηνός είναι..

Αυτό που άκουσε ο Βαρτιμαίος ήταν ότι ο Ιησούς είναι.. κάτι που όλοι μας πρέπει να ακούσουμε βαθιά μέσα στην καρδιά μας: Ο Ιησούς είναι. Αυτός που είναι χθες και σήμερα και στους αιώνες ο ίδιος. Ο Ων και ο Ην και ο Ερχόμενος. Αυτός που μπορεί να απαντήσει κάθε πραγματική μας ανάγκη. Πόσο σημαντικό είναι να γνωρίζουμε σε Ποιόν πιστέψαμε και ότι γι’ Αυτόν τα πάντα είναι δυνατά. Ο Απόστολος Παύλος έγραψε στον Τιμόθεο: ξέρω σε ποιον έχω πιστέψει.. (2 Τιμόθεου 1:12).

Μέσα στα δεδομένα της γνώσης του για τον Ιησού, ο Βαρτιμαίος άρχισε να κράζει δυνατά προς Αυτόν λέγοντας: Υιέ Δαυίδ Ιησού, ελέησέ με. Από όσα άκουσε και έμαθε Αυτός ο Ιησούς ήταν ο υιός του Δαυίδ που θα ερχόταν και θα επιβεβαίωνε τις υποσχέσεις του Θεού στον Ισραήλ. Και με όλη του τη δύναμη Τον καλούσε πιστεύοντας ότι θα μπορούσε να τον βοηθήσει. Γι’ αυτόν όσο και για τον λαό Ισραήλ τότε, ο Ιησούς ήταν ο ερχόμενος υιός του Δαυίδ.. Κι αυτό ήταν. Όμως, ό Ιησούς, δεν θα έμενε σ’ εκείνη την αντίληψη που είχαν γι’ Αυτόν, αλλά, σε λίγες μέρες θα προχωρούσε στα επόμενα στάδια της ζωής Του κι αφού θα νικούσε κάθε εχθρό και θα περνούσε από τον θάνατο στη ζωή και στην ανάσταση θα οριζόταν Υιός Θεού με δύναμη και εξουσία. Όπως μας λέει ο Απόστολος Παύλος στην επιστολή του προς Ρωμαίους: το ευαγγέλιο του Θεού είναι για τον Υιό Του που γεννήθηκε κατά σάρκα από το σπέρμα του Δαυίδ και ο οποίος  ορίσθηκε Υιός Θεού με δύναμη κατά το Πνεύμα της αγιοσύνης με την ανάσταση Του από τους νεκρούς(Ρωμαίους 1:3-4). Αυτόν που κι εμείς σήμερα μπορούμε να γνωρίζουμε και να πιστεύουμε μέσα στην απεριόριστή Του δύναμη και εξουσία. Ποιος είναι για μας ο Ιησούς; Τι λέμε και ομολογούμε γι’ Αυτόν;


Υιέ του Δαυίδ, ελέησέ με. Και πολλοί τον επέπλητταν για να σιωπήσει· εκείνος όμως φώναζε πολύ δυνατότερα..

Η αρχική αίτηση του Βαρτιμαίου δεν ήταν συγκεκριμένα για θεραπεία, παρόλο που αυτό ήταν φανερό. Αλλά το αίτημά του απευθυνόταν στο έλεος, στην ευσπλαχνία του Θεού. Κάτι που σήμερα φαίνεται να παραβλέπουμε πολλοί από εμάς επειδή αρκετές φορές ίσως να μην αντιλαμβανόμαστε την κατάστασή μας. Κι όμως φαίνεται να είναι μια βασική προσευχή στην οποία μας καθοδηγεί ο συγγραφέας στην επιστολή προς Εβραίους: ας προσερχόμαστε με παρρησία στο θρόνο της χάρης, για να λάβουμε έλεος και να βρούμε χάρη για βοήθεια σε καιρό ανάγκης (Εβραίους 4:16).

Για τον Βαρτιμαίο δεν ήταν βασικά το αίτημα του που διακρινόταν σ’ αυτό το στάδιο όσο η βαθιά κραυγή με την οποία εκφραζόταν όσο ταπεινωτικό και εξευτελιστικό κι αν ήταν μπροστά στον κόσμο στον οποίο έγινε θέαμα. Και δεν σιωπούσε με καμιά επίπληξη από εκείνους που προσπάθησαν να τον σιγήσουν, αλλά μάλλον η φωνή του δυνάμωνε και ξεπερνούσε κάθε τέτοια προσπάθεια. Αυτό που τον ενδιέφερε ήταν να τον ακούσει Εκείνος από τον Οποίο πίστευε ότι μπορούσε να έχει έλεος.

Τέτοιου είδους κραυγές είναι όχι μόνο ενοχλητικές αλλά και προκλητικές στο κατεστημένο του κόσμου που δεν θέλει να διαταράσσεται η ηρεμία του και αντιστέκεται στην προσέγγιση κάποιου ανθρώπου προς τον Ιησού. Αλλά ο Κύριος ξέρει την πραγματική κατάσταση κάποιου  που εκφράζεται με τέτοιο τρόπο και επιμένει να Τον πλησιάσει ως ασθενής που χρειάζεται τον Ιατρό.

Αυτή η επιμονή του τυφλού με πίστη, που διαπέρασε κάθε εμπόδιο, μπορεί να παραλληλιστεί και με τις δικές μας συνεχείς προσευχές για κάποιο προσωπικό ή και γενικό αίτημα που έχουμε μέχρι να λάβουμε από τον Κύριο την απάντηση. Ας θυμηθούμε και την πτωχή χήρα που επέμενε στο αίτημά της από τον άδικο κριτή και πώς ο Κύριος την συσχέτισε με τους εκλεκτούς Του που βοούν σ’ Αυτόν μέρα και νύκτα (Λουκάς 18:8). Βοούμε για την δικαιοσύνη Του να έρθει και να εφαρμοστεί στον άδικο κόσμο που ζούμε, για όλα τα ανεπίτρεπτα που συμβαίνουν, για τη βασιλεία του Θεού να έρθει και να γίνει το θέλημά Του για τη σωτηρία των ανθρώπων. Ας μην αποκάμνουμε λοιπόν στα δίκαια μας αιτήματα που είναι με βάση το θέλημά Του κι ας συνεχίζουμε με επιμονή στις προσευχές μας πιστεύοντας σ’ Αυτόν που μπορεί να μας απαντήσει. 

Και αφού στάθηκε ο Ιησούς είπε: φωνάξτε τον. Και φωνάζουν τον τυφλό λέγοντας: Έχε θάρρος, σήκω, σε φωνάζει..

Στην άσκηση της προσευχής είναι σημαντικό να αντιλαμβανόμαστε ότι ο Κύριος μάς ακούει. Ο Ιωάννης στην πρώτη του επιστολή λέγει πως η παρρησία που έχουμε προς Αυτόν είναι ότι αν ζητούμε κάτι σύμφωνα με το θέλημά Του, μας ακούει. Και αν ξέρουμε ότι μας ακούει.. ξέρουμε ότι έχουμε τα αιτήματα που έχουμε ζητήσει από Αυτόν (1 Ιωάννη 5:14-15). Και σε άλλο μέρος ο Ίδιος ο Κύριος μάς διαβεβαιώνει ότι όλα όσα προσεύχεσθε και ζητάτε, πιστεύετε ότι τα λάβατε, και θα σας γίνουν.(Μάρκος 11:24).

Ο Βαρτιμαίος έκανε τον αγώνα του και έφθασε στο μέρος που ο Ιησούς τον άκουσε και σταμάτησε· Σταμάτησε για να ανταποκριθεί σ’ αυτόν και να φέρει στο φως την απάντησή Του. Κι ενώ ακόμη δεν ξέρει το αποτέλεσμα του αιτήματός του ο Κύριος του στέλνει ένα μήνυμα με ένα ενδιάμεσο τρόπο, με κάποιους ίσως μαθητές Του, οι οποίοι χρησιμοποιούν διάφορα ενθαρρυντικά λόγια για να τον πάρουν στον Ιησού. Κάτι που μας θυμίζει τον Απόστολο Πέτρο την ημέρα της Πεντηκοστής που αφού τέλειωσε το κυρίως μήνυμά του συνέχισε και με άλλα, πολλά λόγια έδινε μαρτυρία και πρότρεπε, λέγοντας.. και ενθάρρυνε όλους όσους τον άκουσαν να ανταποκριθούν στο έργο και την δωρεά του Κυρίου (Πράξεις 2:40).

Έχε θάρρος, σήκω, σε φωνάζει.. Πόσο χαρμόσυνο μήνυμα στα αυτιά του! Το πρώτο που παίρνει από τον Ιησού μετά από όλο αυτόν τον αγώνα που έκανε. Ένα μήνυμα που τον βεβαιώνει ότι ακούσθηκε η προσευχή του. Δεν χρειαζόταν πια να συνεχίσει να κράζει προς Αυτόν. Τώρα είναι βέβαιος ότι ακούσθηκε η προσευχή του και ήδη αναβλύζει ευχαριστία από την καρδιά του. Πόσο χρειαζόμαστε κι εμείς σε αυτό τον αγώνα να βεβαιωνόμαστε με κάποιο λόγο από τον Κύριο είτε μέσω της Γραφής ή κάποιου αδελφού ή από οποιαδήποτε κατεύθυνση στέλνει ο Κύριος ένα βεβαιωτικό μήνυμα που μας ενθαρρύνει να συνεχίσουμε μέχρι το τέλος. Με ευχαριστία (Φιλιππησίους 4:6-7).

Κι από την άλλη, πόσο ενωμένοι πρέπει να είμαστε με τον Κύριο και προσηλωμένοι σ’ Αυτόν, έτοιμοι πάντοτε να προσεγγίσουμε οποιονδήποτε στέλνει εμάς να φωνάξουμε για να τον ελεήσει. Να είμαστε οι αγγελιαφόροι Του με το μήνυμά Του, οι πραγματικοί μαθητές Του στα έργα που επιτελεί. Πραγματικοί μάρτυρες και συνεργοί Του.

Εκείνος, αφού έβγαλε το ιμάτιό του, αναπήδησε και ήρθε προς τον Ιησού

Στο ενθαρρυντικό μήνυμα που πήρε από τον Κύριο ο Βαρτιμαίος δεν έμεινε απαθής ούτε άπραγος αλλά ανταποκρίθηκε με ένα αυθόρμητο πρακτικό τρόπο: έβγαλε το ιμάτιό του αναπήδησε και ήρθε προς τον Ιησού για να λάβει την απάντηση στην προσευχή του. Δεν συνέχισε να κράζει προς τον Ιησού αλλά με υπακοή στην υπόδειξη του Κυρίου στο μήνυμα που του έστειλε, σηκώθηκε και πήγε προς Εκείνον. Σ’ αυτό το κομβικό σημείο είναι που σκοντάφτουμε και πολλοί από εμάς μένουμε σε μια λεκτική άποψη της προσευχής, στα λόγια μόνο. Όταν έρθει η ώρα που θέλει να μας απαντήσει ο Κύριος δεν έχουμε εκείνο το θάρρος να κινηθούμε προς την κατεύθυνση που μας δείχνει για να πάρουμε την απάντησή μας σ’ εκείνο που ζητούμε από Αυτόν. Δεν είναι ότι ο Θεός δεν μας δίνει αλλά ότι εμείς δεν λαμβάνουμε. Κάθε απάντηση είναι μέσα στον Ιησού στον Οποίο πρέπει να έρθουμε και η έμπρακτη ενέργεια που κάνουμε γι’ αυτό τον σκοπό δείχνει την υπακοή μας που βεβαιώνει και αποδεικνύει την πίστη μας. 

Στην περίπτωση του Βαρτιμαίου το ιμάτιό του ήταν εκείνο που τον διέκρινε ως τον τυφλό που ζητιάνευε. Με αποφασιστικό τρόπο λοιπόν το έβγαλε και το πέταξε όχι μόνο σαν μια πρακτική  φανέρωση της πίστης του αλλά και μια εγκατάλειψη σε ότι τον έδενε εκεί ως τυφλό. Ήξερε ότι η ζωή του πια δεν θα ήταν όπως χθες και προχθές. Κάτι καινούργιο θα γινόταν όταν θα ερχόταν στον Ιησού. Ίσως και για εμάς κάποιο ‘ιμάτιο’ να μας συνδέει με κάποια  πνευματική τύφλωσή μας και χρειάζεται να το αποβάλουμε με όλη μας την καρδιά για να ελευθερωθούμε. Ίσως για να ξεφύγουμε από κάποια εκτροπή μας από την πίστη, κάποιο εμπόδιο στη ζωή μας με τον Κύριο. Δεν πρέπει να μένουμε σε παλιές συνήθειες, τρόπους, αντιλήψεις και όλα που εμποδίζουν να έρθουμε στον Χριστό, ελεύθεροι και έτοιμοι να λάβουμε ότι νέο έχει για μας.

Και αποκρίθηκε σ’ αυτόν ο Ιησούς και του είπε: Τι θέλεις να σου κάνω;
Σ’ αυτό το σημείο ο Κύριος αποκρίνεται προσωπικά στον Βαρτιμαίο, ο οποίος έκανε τα βήματά του, πολέμησε με την πίστη του, ξεπέρασε τα εμπόδιά και ήρθε στον Ιησού. Συνεχίζει ακόμη να βρίσκεται στη τύφλωσή του αλλά τώρα είναι σε κοινωνία με τον Κύριο του οποίου η άμεση ερώτηση απευθύνεται στο θέλημά του. Εκεί που είναι συγκεντρωμένη η δύναμη της ανθρώπινης προσωπικότητάς του: Τι θέλεις να σου κάνω; Αυτό ήταν μια συνηθισμένη προσέγγιση του Κυρίου σε διάφορες περιπτώσεις. Όταν ο άνθρωπος κινείται πάνω σε αυτό είναι ολοκληρωτικά αποφασισμένος κι ο Θεός το ξέρει. Ένας από τους λόγους που πολλοί από εμάς δεν λαμβάνουμε από τον Κύριο είναι ότι πραγματικά δεν θέλουμε και δεν εννοούμε αυτό το οποίο ζητούμε. Ζητούμε κάτι με ένα επιφανειακό τρόπο, όμως αυτό είναι που θέλει ο Κύριος να ακούει. Μήπως δεν είναι αυτό και η βασική προϋπόθεση για να ακολουθούμε τον Κύριο; Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, είπε. Όχι όποιος γουστάρει, ή επιθυμεί, ή το σκέφτεται, ή το ονειρεύεται, αλλά όποιος θέλει πραγματικά, με όλο του το είναι, ας κάνει το ένα και το άλλο.
Πολλές φορές επειδή δεν ξέρουμε τι ακριβώς θέλουμε, ο Κύριος μας φέρνει στο μέρος που μας κάνει να αποσαφηνίσουμε και να ξεκαθαρίσουμε το τι πραγματικά θέλουμε. Ο Βαρτιμαίος κινήθηκε με όλη την καρδιά του προς τον Κύριο κράζοντας προς Αυτόν αρχικά για έλεος, αλλά τώρα, σ’ αυτή την ερώτηση του Κυρίου με όλη του τη δύναμη ζητά συγκεκριμένα αυτό που πραγματικά θέλει: Δάσκαλέ μου, να ξαναδώ.. Και ο  Ιησούς είπε σ’ αυτόν: Πήγαινε· η πίστη σου σε έσωσε..
Αυτός ήταν ο λόγος της θεραπείας του τον οποίο έπρεπε να λάβει ο Βαρτιμαίος ως τη τελική φάση αυτής της προσέγγισής του στον Κύριο. Εκείνο που άκουσε ο Κύριος, εκείνο που διαπέρασε μέσα από κάθε εναντίωση και επιβεβαιώθηκε με έμπρακτο τρόπο επικυρώθηκε και έλαβε την θεραπεία του. Επειδή, αυτός που προσέρχεται στον Θεό, πρέπει να πιστέψει, ότι είναι, και γίνεται μισθαποδότης σ’ αυτούς που Τον εκζητούν (Εβραίους 11:6).

Και ευθύς ξαναείδε και ακολουθούσε Αυτόν μέσα στην οδό.
 Ο λόγος του Κυρίου δεν περιέκλειε μόνο την θεραπεία αλλά και τον νέο τρόπο προς τον οποίο ο Κύριος τον κατεύθυνε. Κάποιο είδος θεραπείας ή αποκατάστασης που ενεργεί ο Κύριος είναι με το σκοπό να μας κατευθύνει στη σωστή πορεία της ζωής. Έτσι στο ‘πήγαινε’ του Κυρίου ο Βαρτιμαίος δεν πήγε κάπου αόριστα, στο πουθενά, ή πίσω στα παλιά, ούτε σε κάποια δική του κατεύθυνση και τρόπους που ίσως του προξένησαν αυτή την τύφλωση, αλλά αφού ανέκτησε το φως του, ακολουθούσε τον Ιησού στην οδό. Βρήκε το φως του, όχι μόνο το φυσικό, αλλά και το πνευματικό Φως του κόσμου, το οποίο δεν θα άφηνε πια.

Ενώ στην αρχή της ιστορίας τον βρίσκουμε έξω από την οδό, κάπου στο περιθώριο, τώρα, στο τέλος της ιστορίας, τον βλέπουμε μέσα στην οδό να ακολουθεί τον Κύριο μέσα στο φως σε σχέση μαζί Του. Αυτά εργάζεται ο Κύριος. Πρωτίστως ήλθε για να μας φέρει σε σχέση μαζί Του και μ’ αυτό τον τρόπο στον Θεό, μέσα στη ζωή και τη διδαχή Του, ακολουθώντας Τον παντού.
Μ’ αυτή την ιστορία βρίσκουμε έναν άνθρωπο που είχε μεν κάποια γνώση περί του υιού του Δαβίδ, όπως και άλλοι, κάποιο είδος πίστης και ελπίδας, κάποια προσδοκία γι’ Αυτόν, ορθή ή λανθασμένη. Αλλά μέσα από το προσωπικό δράμα που βίωνε και την ευκαιρία που του προσφέρθηκε, στο πέρασμα του Ιησού, έφθασε σε μια προσωπική εμπειρία όπου γνώρισε Εκείνον που πίστευε. Έγινε σ’ αυτόν απτή πραγματικότητα. Κάτι που του πρόσφερε ο Κύριος και το γεύτηκε προσωπικά και ατομικά. Όλοι οι άλλοι εκεί ήταν παρατηρητές και μόνο. Ίσως να δινόταν στον καθένα τους μια δική του προσωπική ευκαιρία σε ένα άλλο χρόνο και τόπο και συνθήκες όπου είτε θα ανταποκρίνονταν είτε όχι, αλλά εδώ ήταν η ευκαιρία του Βαρτιμαίου. Κι εκείνος έδραξε την ευκαιρία του στο ακέραιο. Μ’ αυτό τον τρόπο πέρασε από την τύφλωση και σκοτάδι στην όραση και στο φως. Από το να βρίσκεται εκτός της οδού, καθηλωμένος στη στασιμότητα, μέσα στην οδό και στην κίνηση. Από την άγνοια στη γνώση και σχέση με τον Ιησού. Από τον εαυτό του και την κατάστασή του στον Χριστό και την ευλογία Του. Από μια άσκοπη, άκαρπη ζωή σε μια νέα ζωή με σκοπό και κατεύθυνση.

Ας παραμένουμε κι εμείς προσηλωμένοι στον Κύριο για να έχουμε όλοι μας προσωπική σχέση μαζί Του που για κάθε χριστιανό πρέπει να είναι μια συνεχής στενή σχέση και κοινωνία αγάπης. Κι αν υπάρχει κάποιο πνευματικό πρόβλημα που προκάλεσε κάποια τύφλωση ή στασιμότητα σε κάποιον, η επαναφορά σ’ αυτή τη σχέση μαζί Του είναι ουσιώδης και πρώτιστη επιδίωξη, ειδάλλως θα συνεχίζεται αυτή η κατάσταση και ίσως να οδηγήσει σε πιο μεγάλη πνευματική κατάπτωση και ναυάγιο ως προς την πίστη του (1 Τιμοθέου 1:19-20, 6:21, 2 Τιμοθέου 3:8-9, 4:10). Ας προσευχόμαστε ο ένας για τον άλλο με ενδιαφέρον αγάπης.

Σώτος Φωτιάδης

Ο ΤΥΦΛΟΣ ΒΑΡΤΙΜΑΙΟΣ