Kαι τον έφερε έξω, και είπε: Kοίταξε τώρα ψηλά στον ουρανό, και απαρίθμησε τα αστέρια, αν μπορείς να τα απαριθμήσεις και του είπε: Έτσι θα είναι το σπέρμα σου. Kαι πίστεψε στον Kύριο· και λογαριάστηκε σ’ αυτόν για δικαιοσύνη.
ΓΕΝΕΣΗ 15:5‭-‬6

Και τον έφερε έξω… (Γένεση 15:5,6). Αυτό ήταν μια δεύτερη έξοδος, ως να ήταν, για τον Αβραάμ. Την πρώτη φορά ο Θεός τον κάλεσε να βγει έξω από την γη στην οποία κατοικούσε και από την συγγένειά του και από την οικογένεια του πατέρα του.. για να τον φέρει σε μια νέα γη την οποία θα του έδειχνε. Κι αφού έφθασε εκεί τον έφερε έξω για να του δείξει κάτι πιο πέρα από αυτό στο οποίο έφθασε με την υπακοή του. Ήταν έτοιμος για περισσότερη αποκάλυψη των σχεδίων και της ευλογίας που ο Θεός ήθελε γι’ αυτόν.Αυτή την φορά τον φέρνει έξω για να τον μεταφέρει, όχι πια σε ένα επίγειο, γεωγραφικό τόπο ή χώρο, αλλά σε μέρη πνευματικής υπόστασης όπου μόνο με τη πίστη μπορούσε να αναλογιστεί και να κατανοήσει. Θέλει να τον μεταφέρει έξω από τον ίδιο του τον εαυτό και όλες τις δυνατότητες και πιθανότητές του, τους περιορισμούς και τα όρια της ανθρώπινης του φύσης, την απελπισία της ηλικίας του να αποκτήσει εκείνο που επιθυμούσε, να έχει ένα τέκνο, ένα κληρονόμο καθώς είπε στον Κύριο … φεύγω άτεκνος… Κι αφού τον έβγαλε έξω τον κάλεσε να στρέψει τα μάτια του στον ουρανό και να απαριθμήσει, αν μπορούσε, τα άστρα του ουρανού. Και του υποσχέθηκε: έτσι θα είναι το σπέρμα σου… και περίμενε αυτή τη γερασμένη καρδιά να ανταποκριθεί… Και ο Αβραάμ είδε … και πίστεψε σ’ Εκείνον που δημιούργησε τον ουρανό και μαζί όλη την υπόλοιπη κτίση. Πέραν από το στερέωμα του έναστρου ουρανού που έβλεπε, πίστεψε σ’ Εκείνον τον Οποίον δεν έβλεπε και την δύναμή Του, Εκείνον που ήταν ο δημιουργός όλων αυτών. Πείστηκε ο Αβραάμ.. και πίστεψε.. και έλπισε.. και ησύχασε με εμπιστοσύνη σ’ Εκείνον που είναι δυνατός όχι μόνο να υποσχεθεί αλλά και που μπορεί να κάνει αυτό που υπόσχεται. Δεν έβλεπε πια τα δικά του και τα επίγεια. Οι συμπολίτες του στην παλιά γη που ζούσε προηγούμενα έβλεπαν τον ουρανό αλλά έμεναν εκεί κάνοντας θεούς της δικής τους φαντασίας και τα αντίστοιχά τους είδωλα, από τον ήλιο και τη σελήνη και τα αστέρια. Αλλά για τον πιστό Αβραάμ δεν ήταν εκεί το τέλος. Κοίταζε πιο πάνω και πιο πέρα. Έβλεπε στα μη βλεπόμενα εκείνα τα του Θεού. Και πίστεψε ότι Αυτός που του μιλούσε ήταν ο αιώνιος κι αληθινός Θεός που επιτελεί όσα υπόσχεται επειδή είναι δυνατός να τα επιτελέσει. Πέρασε από την δική του ανθρώπινη ελπίδα σε μια άλλη ελπίδα. Εκείνη της ανάστασης που βασίζεται στην πίστη σ’ Εκείνον που μπορεί να αναστήσει από τους νεκρούς. Και περίμενε… και δικαιώθηκε…

Σώτος Φωτιάδης

Και τον έφερε έξω…