Η αμέλεια είναι μια στάση και τρόπος συμπεριφοράς όπου επιδεικνύεται ολιγωρία και αδράνεια, παραμέληση και αδιαφορία. Όταν κάποιος αμελεί κάτι, σημαίνει ότι δεν φροντίζει γι’ αυτό ούτε του δίνει την απαραίτητη σημασία και προσοχή. Καθετί που αμελείται νεκρώνεται, καταντά ατροφικό και ανενεργές.

Η ‘νέκρωση’ είναι περίπου όπως η ‘νάρκωση’ ή η ‘αναισθησία’ στην ιατρική, που επιφέρουν οι γιατροί όταν πρόκειται να κάνουν κάποια επέμβαση, ώστε ο ασθενής να μην αισθάνεται τον πόνο. Έτσι και στα πνευματικά η αμέλεια χρησιμεύει ώστε ορισμένες συνήθειες ή τρόποι που παλιά ήταν μέρος της ζωής μας να νεκρώνονται και να παραμένουν αδρανή.

(Κολοσσαείς 3:5 Ρωμαίους 6:19).

Η συνηθισμένη ζωή του καθενός μας είναι γεμάτη με παραδείγματα όπου παραλείψαμε ή παραμελήσαμε κάτι το σημαντικό και στη συνέχεια θερίσαμε όλες τις δυσάρεστες συνέπειες. ‘Γιατί ότι σπείρει ο άνθρωπος αυτό και θα θερίσει’ (Γαλάτες 6:7). Χωρίς εξαίρεση αυτό είναι μια μεγάλη πραγματικότητα. Αργά ή γρήγορα θερίζουμε εκείνο που σπείραμε. Κάποτε είναι με πόνο, κάποτε με τη δυσάρεστη αίσθηση της πικρίας, κάποτε με οργή και θυμό, πολλές φορές χωρίς να συγχωρούμε τον εαυτό μας για το τι κάναμε. Αλλά ο θερισμός έρχεται αδιάκριτα.

Στην πνευματική ζωή όμως η αμέλεια είναι εγκληματική και έχει τεράστιες συνέπειες και για την αιώνια μας θέση και προορισμό. Ο άνθρωπος του Θεού πρέπει με κάθε φροντίδα και σπουδή να επιμελείται των πνευματικών πραγμάτων του Θεού ούτως ώστε αυτά να τρέφονται, να ασκούνται και να ενδυναμώνονται.

Η εξάσκηση είναι μέρος της πνευματικής μας ανάπτυξης και τελείωσης (Εβραίους 5:11-14).

Στο βιβλίο της Καινής Διαθήκης η αμέλεια, ως μια στάση ή κατάσταση της καρδιάς, αναφέρεται σε τρεις διαφορετικές περιπτώσεις και σχετίζεται με πολύ σημαντικούς τομείς της ζωής μας και πράγματα που δεν μπορούμε να αφήσουμε απαρατήρητα, επειδή αυτό θα είναι σε μεγάλο κόστος της πνευματικής μας ζωής.

Σε μια τέταρτη περίπτωση αναφέρεται επίσης και για τον ίδιο τον Θεό όταν λόγω της απείθειας του λαού Ισραήλ που δεν ενέμειναν στην Διαθήκη που είχε κάνει μαζί τους, τους αμέλησε, με όλες τις γνωστές δυσάρεστες συνέπειες για τον λαό εκείνο (Εβραίους 8:9).

 

Αμέλεια σχετικά με το κάλεσμα στην βασιλεία των ουρανών (Ματθαίος 22:1-14)

Στην πρώτη περίπτωση η αμέλεια σχετίζεται με το κάλεσμα από τον Θεό προς τους ανθρώπους και παραβάλλεται με το κάλεσμα στους γάμους του υιού κάποιου βασιλιά. Είναι μια παραβολή του Κυρίου μας σχετικά με την βασιλεία των ουρανών και τον κίνδυνο να αποκλειστούν ορισμένοι καλεσμένοι ακριβώς γι’ αυτή την αμέλεια:

..Ιδού, ετοίμασα το γεύμα μου, οι ταύροι μου και τα θρεφτάρια μου είναι σφαγμένα , και όλα είναι έτοιμα. Ελάτε στους γάμους. Εκείνοι, όμως, αμελήσαντες αναχώρησαν, ο ένας μεν στο χωράφι του, ο άλλος δε στο εμπόριό του.. Ματθαίος 22:4-5.

Κι όταν ο βασιλιάς οργισμένος εκφέρει την κρίση του λέγει γι’ αυτούς:

..ο γάμος μεν είναι έτοιμος, αλλ’ οι καλεσμένοι δεν ήταν άξιοι..

Βλέπουμε εδώ την αμέλεια να είναι η βασική αιτία για τον αποκλεισμό των προσκεκλημένων. Η αμέλεια, που τους έκανε να κοιτάξουν με περιφρόνηση και υποτίμηση στην πρόσκληση του βασιλιά, ήταν προσβολή προς στο πρόσωπό του. Και στο τέλος επέφερε σ’ αυτούς την αποβολή επειδή απέδειξαν ότι ήταν ανάξιοι στο να μπουν και να απολαύσουν από τα αγαθά που τους πρόσφερε.

Από τις ενέργειές τους όμως δεν φαίνεται να ήσαν άνθρωποι αδρανείς και, στα μάτια των υπόλοιπων ανθρώπων, φαίνονταν μάλλον άνθρωποι εργατικοί, ίσως με πολύ καλά αποτελέσματα στις επιχειρήσεις και τη διαχείριση των περιουσιών τους. Ίσως ακόμη και σε όλες τις κοινωνικές τους υποχρεώσεις και σχέσεις να ήσαν κατά πάντα άψογοι. Κι ακριβώς ο λόγος ήταν το ότι επιμελούνταν εκείνα εις βάρος και παραμελώντας την πρόσκληση στο επίσημο γεύμα του βασιλιά.

Κανένας δεν μπορεί, είπε ο Κύριος, να υπηρετεί δύο κυρίους. Επειδή ή τον ένα θα μισήσει και τον άλλο θα αγαπήσει, ή στον ένα θα προσκολληθεί και τον άλλον θα καταφρονήσει. Δεν μπορείτε να υπηρετείτε τον Θεό και τον Μαμμωνά (δηλαδή το σύστημα της πολιτισμένης ζωής που οργανώνεται χωρίς να λαμβάνει υπόψη του τον Θεό) Ματθαίος 6:24.

Σ’ αυτό το γεύμα όλα ήσαν έτοιμα και το μόνο που χρειάζονταν ήταν να ανταποκριθούν και να έρθουν για να απολαύσουν όλα που θα τους πρόσφερε ο βασιλιάς. Σε αντίθεση η επιλογή τους σήμαινε μόχθο και κόπο που έπρεπε οι ίδιοι να κάνουν. Στον πνευματικό χώρο αντιπροσωπεύουν τους ανθρώπους των έργων της σάρκας και της δραστηριότητας που απορρίπτουν τη χάρη και τη δωρεά της χάρης μέσα στον Χριστό (Ρωμαίους 5:15). Πόσοι άνθρωποι δεν χάνονται ακριβώς γι’ αυτό το πράγμα επειδή δεν διακρίνουν τον πολυτιμότερο ουράνιο θησαυρό που ο Θεός προσφέρει σε αντίθεση με τα επίγεια.

Τελειώνοντας την παραβολή Του ο Κύριος λέγει: Επειδή πολλοί είναι οι καλεσμένοι λίγοι όμως οι εκλεκτοί (Ματθαίος 22:14). Λίγοι είναι εκείνοι που αποδεικνύονται άξιοι για τον Θεό.

 

Αμέλεια σχετική με τη σωτηρία (Εβραίους 2:1-4)

Η σωτηρία δεν είναι κάτι που συνέβηκε σε μας κάποτε και έμεινε ένα στάσιμο, ιστορικό γεγονός κάποιας ημέρας στο παρελθόν, αλλά είναι μια συνεχής σχέση και κοινωνία με τον Σωτήρα. Σωθήκαμε, σωζόμαστε και θα σωθούμε είναι η αποκάλυψη που δίνουν οι γραφές. Είναι μια ζωτική παρούσα εμπειρία που αυξάνεται, μας καταλαμβάνει και διακατέχει όλο και περισσότερο (1 Πέτρου 2:2). Αν το βλέπουμε μ’ αυτό τον τρόπο τότε αντιλαμβανόμαστε γιατί μας παροτρύνει η Αγία Γραφή με επιτακτικό τρόπο να επιμελούμαστε τη σωτηρία μας.

Η επιστολή προς Εβραίους, λίγο ή πολύ, μας πληροφορεί ότι η αμέλεια αυτής της σωτηρίας ισοδυναμεί με την καταπάτηση του Υιού του Θεού και του έργου που επιτέλεσε στον σταυρό, μέχρι που υπάρχει κίνδυνος το αίμα Του της διαθήκης να θεωρηθεί κοινό και να υβριστεί το πνεύμα της χάρης (Εβραίους 10:29). Αυτά είναι χαρακτηριστικά κάποιου ο οποίος δεν λαμβάνει σοβαρά υπόψη το πρόσωπο και το τεράστιο έργο που επιτέλεσε ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός. Είναι κάποιος στον οποίο χαραμίζεται, απαξιώνεται δηλαδή, αυτή η θαυμαστή χάρη και τιμή που ο Θεός τού έκανε (2 Κορινθίους 6:1).

Μέσα στον κόσμο ή την εναντίωση από τον κόσμο και τη σάρκα, η σωτηρία προσφέρεται ακριβώς για τη βοήθειά μας και είναι η πηγή της δύναμής μας από την οποία αντλούμε για να υπερισχύσουμε κάθε εχθρό και να τιμήσουμε τον Κύριο και το όνομά Του. Πώς είναι δυνατόν λοιπόν να την περιφρονήσουμε ή να την αμελήσουμε όταν ακριβώς αυτή είναι η άμεση βοήθειά μας σε καθετί που αντιμετωπίζουμε; Υποτροπιάζουμε κι ασθενούμε και φθειρόμαστε και παραμένουμε ελλιπείς ως προς την απόλαυση της πληρότητάς της.

..Πώς λοιπόν εμείς θα ξεφύγουμε, αν αμελήσουμε μια τόσο μεγάλη σωτηρία; Η οποία, αφού άρχισε να διακηρύττεται διαμέσου του Κυρίου, βεβαιώθηκε σε μας από εκείνους που άκουσαν. (Εβραίους 2:3).

 

Αμέλεια σχετική με τη διακονία και υπηρεσία μας προς τον Θεό και την Εκκλησία (1 Τιμόθεον 4:14)

Σ’ αυτή την περίπτωση η αμέλεια είναι σχετική με την υπηρεσία και το έργο που μας καλεί ο Κύριος να εργαστούμε και για το οποίο μας προικίζει με χάρισμα, ικανότητα δηλαδή που εμείς δεν είχαμε εξ ιδίων αλλά που Εκείνος μας χαρίζει.

Σ’ αυτό παροτρύνει ο Απόστολος Παύλος τον Τιμόθεο να επικεντρώσει όλες του τις δυνάμεις ώστε να είναι ενεργός και καρποφόρος στον Θεό και στην Εκκλησία.

Στην Παλαιά Διαθήκη λέγεται ότι είναι καταραμένος εκείνος που εργάζεται με αμέλεια το έργο του Κυρίου, κι είναι καταραμένος εκείνος που με το ξίφος του αποφεύγει να χύσει αίμα (Ιερεμίας 48:10). Όταν έχουμε κατά νου ότι ένας εργάτης του Κυρίου αντιπροσωπεύει τον Ίδιο προς τους ανθρώπους και ότι βαστάζει το όνομα και τη τιμή του Κυρίου, τότε καταλαβαίνουμε τη σφοδρότητα αυτού του λόγου και γιατί πρέπει ένας εργάτης του Κυρίου να σπουδάζει (να φροντίζει με επιμέλεια) να παραστήσει το εαυτό του δόκιμο στον Θεό, ως εργάτη που δεν έχει το παραμικρό να ντρέπεται, ο οποίος ορθοτομεί τον λόγο της αλήθειας (2 Τιμόθεον 2:15). Δεν πρέπει ο άνθρωπος του Θεού να συμπεριφέρεται με ελαφρότητα ή να χειρίζεται τον λόγο Του άσοφα προς τους ανθρώπους.

Σχετικά με αυτό διαβάζουμε τον τρόπο της συμπεριφοράς του αποστόλου Παύλου και μεταξύ των εκκλησιών αλλά και προς τους ‘έξω’ όπως μας το περιγράφει ο ίδιος στις διάφορες επιστολές του. Ο τρόπος που χειριζόταν τον λόγο του Θεού ήταν χωρίς να τον δολώνει ή να τον υποβιβάζει, αλλά με την φανέρωση της αλήθειας συνιστούσε τον εαυτό του να είναι σύμμορφος προς την αλήθεια αλλά και ο λόγος του να είναι άδολος και ευθύς και ολόκληρος (2 Κορινθίους 4:1-2 και 4:5-13 όπως και σε άλλα μέρη).

Σπούδασε να παραστήσεις τον εαυτόν σου δόκιμον στον Θεό

(2 Τιμόθεο 2:15)

Η σπουδή είναι ο τρόπος της προσέγγισής μας προς αυτά τα πράγματα. Αυτή φέρνει την ανάγκη της αμεσότητας, ώστε τα απαιτούμενα από τον Θεό να μην χωρούν αναβολή αλλά μάλλον επίσπευση και προσοχή. Όπως η σπουδή είναι η βασική ανάγκη για όποιον θέλει να προκόψει σε ένα οποιοδήποτε τομέα της ζωής, πόσο περισσότερο πρέπει και για μας να είναι ο τρόπος που φροντίζουμε τα της αιώνιας μας ζωής και ύπαρξης. Αυτό πρέπει να διακατέχει έναν άνθρωπο του Θεού ώστε με συγκεντρωμένη την προσοχή του και προσπάθεια στα θεία πράγματα να σκοπεύει στην υπεροχή και την επιδοκιμασία του Θεού.

Ο απόστολος Πέτρος εισάγοντας την δεύτερη του επιστολή μιλά ακριβώς γι’ αυτή την σπουδή που πρέπει να καταβάλουμε για να προσθέσουμε ότι είναι αναγκαίο για να φθάσουμε στην επίγνωση του Κυρίου μας Ιησού Χριστό ώστε να μη παραμένουμε ούτε αργοί ούτε άκαρποι σ’ αυτό: ακριβώς γι’ αυτό, αφού καταβάλετε κάθε επιμέλεια (πάσαν σπουδή) προσθέστε στην πίστη σας την αρετή.. επειδή αν όλα αυτά υπάρχουν σε σας και περισσεύουν, σας κάνουν όχι αργούς ούτε άκαρπους στην επίγνωση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Αν σε κάποιον λέγει αυτά δεν υπάρχουν λησμόνησε τον καθαρισμό των παλιών του αμαρτιών. Η πρωταρχική εμπειρία της σωτηρίας κάποιου κινδυνεύει ακριβώς επειδή αμελείται. Γι’ αυτό αδελφοί, λέγει, επιμεληθείτε περισσότερο (σπουδάσατε) να κάνετε βέβαιη την κλήση και την εκλογή σας (Β’ Πέτρου 1:3-11). Μ’ αυτό τον τρόπο βεβαιώνουμε την κλήση μας όσο και την εκλογή μας από τον Θεό. Αυτό δεν σημαίνει ότι εμείς παράγουμε την σωτηρία μας, αλλά αφού έχουμε αρχίσει μ’ αυτή τη σωτηρία μπορούμε να κτίζουμε και να την επιτελούμε. Άλλο να προσπαθεί κάποιος με τα δικά του έργα και δυνάμεις να σωθεί και άλλο αφού έχει σωθεί με τη χάρη του Θεού να εργάζεται για τη σωτηρία του και να την αυξάνει με υπακοή και συνεργασία με το Άγιο Πνεύμα.

Γι’ αυτό μας λέγει ο απόστολος Πέτρος ο Θεός μας χάρισε όλα τα εφόδια που έχουμε ανάγκη αφού αποφύγαμε την διαφθορά στην οποία ζούσαμε να γίνουμε με αυτά κοινωνοί της θείας φύσης του Θεού.

Επιπλέον όμως εργαζόμενοι με κάθε σπουδή και προσοχή σ’ αυτά η είσοδός μας στην βασιλεία του Κυρίου μας και Σωτήρα Ιησού Χριστού θα είναι για μας πλούσια κι όχι μόλις και μετά βίας. Μόλις που να σωθούμε.

Εμμονή, τάξη και συστηματική προσέγγιση στην προσευχή και λόγο του Θεού (Ψαλμός 1)

Μαζί με την σπουδή η επιμέλεια προϋποθέτει τάξη και συστηματική προσέγγιση των πραγμάτων. Το ακατάστατο ενός χαρακτήρα υποδεικνύει διψυχία και διγνωμία. Ενώ ο άνθρωπος του Θεού μαθαίνει σιγά σιγά να αντιμετωπίζει τις διάφορες συνθήκες της ζωής με την απλότητα εις Χριστό. Με τα μάτια του στραμμένα προς τον Κύριο δεν αφήνει τον κόσμο και τις διάφορες ηδονές του κόσμου να τον παρασύρουν στον ρουν της ακατάσχετης μέριμνας και ανησυχίας.

Μαθαίνει να σταθεροποιείται, με βάση την αλήθεια του Θεού και να μην ταλαντεύεται από τις προκλήσεις και προσφορές του κόσμου. Μαθαίνει μαζί με τον Κύριο του να μην πειράζεται και να εξελκύεται από τα του κόσμου αλλά μάλλον να ευδοκεί, να ικανοποιείται και να χαίρεται μέσα στην αλήθεια και τη χάρη του Θεού.

Για την πρακτική εξάσκηση προς αυτό τον σκοπό έχουμε την προσευχή και τη μελέτη του λόγου του Θεού. Κι όταν αυτά προσεγγίζονται με ένα συστηματικό, προσεκτικό τρόπο φέρνουν προκοπή και αποδίδουν καρπό.

Αυτό είναι το συμπέρασμα που βγαίνει και από τις διάφορες προσωπικές ιστορίες που διαβάζουμε στην Αγία Γραφή όσο και από τη διδαχή δια μέσου της Γραφής.

Ο πρώτος ψαλμός είναι ένας βασικός ψαλμός με στοιχεία που είναι κοινά και στους υπόλοιπους ψαλμούς. Ένα κοινό στοιχείο είναι η περιγραφή και αντιπαραβολή των δύο μεγάλων τάξεων των ανθρώπων. Των δικαίων και των αδίκων. Και μας δίνει ακριβώς τη ζωή και το τέλος και του ενός είδους όσο και του άλλου.

Βασικό λοιπόν χαρακτηριστικό της ζωής του δικαίου είναι ότι το θεμέλιο πάνω στο οποίο βασίζεται είναι ο νόμος, και λόγος βέβαια, του Θεού. Όπως ο Κύριος ανάφερε ως απάντηση σε ένα από τους πειρασμούς Του ότι ο άνθρωπος δεν θα ζήσει μόνο με ψωμί αλλά με κάθε λόγο που βγαίνει από το στόμα του Θεού (Ματθαίος 4:4).

Ο ψαλμός μάς δίνει εικονικά μια περιγραφή της επιμέλειας και της επικεντρωμένης προσοχής ενός ανθρώπου ειδικά με το νόμο και λόγο του Θεού: Μακάριος ο άνθρωποςπου το θέλημα του είναι στον νόμο του Κυρίου και στον νόμο του μελετά ημέρα και νύχτα (Ψαλμός 1:1-2). Επικεντρωμένος σ’ αυτό, ο πιστός άνθρωπος παρομοιάζεται σαν το δέντρο που αντλεί νερά συνεχώς και αποδίδει τον καρπό του στον καιρό του. Η συστηματική προσέγγιση των πραγμάτων μας καθιστά ενεργούς και γίνεται μέσα στο πνεύμα και την αναμονή της καρποφορίας.

Με τέτοια στάση στη καρδιά και εξάσκηση οι δύσκολες μέρες και τα εμπόδια υπερπηδούνται. Το σταθερό και συνεχές παραμένει και είναι βοήθεια στο να νικούμε τον κόσμο και τις εναντιώσεις ή αντιθέσεις.

Δεν μαραίνεται και όλα όσα αν πράττει θα ευοδωθούν. Δεν υπάρχει καιρός ξηρασίας και αδράνειας για τέτοιον άνθρωπο, αλλά μια συνεχής πνευματική δροσιά τον διακατέχει και τον εμπλουτίζει και καρποφορεί.

Το δέντρο είναι φυτεμένο, δηλαδή δεν μετακινείται, αλλά επικεντρωμένο και συγκεντρωμένο σε ένα τόπο και σκοπό: Να φέρει καρπό. Η φυσιολογική κατάσταση και προορισμός της καρποφορίας επιτελείται. Έτσι είναι και με τον άνθρωπο που συστηματικά παραμένει πιστός σε πρακτικές που ο Κύριος έθεσε.

Ο Κύριος γνωρίζει τον δρόμο των δικαίων. Βήμα με βήμα, σταθερά και πιστά ο δίκαιος γεμίζει τη ζωή του. Κάθε του βήμα γίνεται μπροστά στον Κύριο κι έχει βαρύτητα. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια η εξάσκηση στην προσευχή και τη μελέτη του λόγου αργά ή γρήγορα αποφέρει καρπό.

Μια τέτοια ζωή δεν είναι κούφια και γεμάτη με ματαιότητα που στο τέλος θα αφανιστεί με το φύσημα του αέρα, σαν το λεπτό άχυρο που το παρασύρει ο άνεμος, αλλά μια ζωή που απορρέει από την επιμέλεια και την επικέντρωση στο πρόσωπο, έργο και λόγο του Κυρίου.

Σώτος Φωτιάδης
Αμέλεια
Tagged on: