..Και ενώ καθόταν στο τραπέζι στο σπίτι του, κάθονταν στο τραπέζι και πολλοί τελώνες και αμαρτωλοί με τον Ιησού και τους μαθητές του· επειδή, ήταν πολλοί, και τον ακολουθούσαν. Και οι γραμματείς των Φαρισαίων, όταν είδαν ότι τρώει μαζί με τους αμαρτωλούς και τους τελώνες, έλεγαν στους μαθητές του: «Τρώει μαζί με τους τελώνες και τους αμαρτωλούς;» Και επειδή το άκουσε ο Ιησούς, τους λέει: «Δεν έχουν ανάγκη οι υγιείς από γιατρό, αλλά οι ασθενείς. Δεν ήρθα να καλέσω δίκαιους, αλλά αμαρτωλούς». Και οι μαθητές του Ιωάννη και οι Φαρισαίοι, νήστευαν. Και έρχονται και του λένε: «Γιατί οι μαθητές του Ιωάννη και οι μαθητές των Φαρισαίων νηστεύουν ενώ οι δικοί σου μαθητές δε νηστεύουν;» Και τους είπε ο Ιησούς: «Μήπως δύνανται οι καλεσμένοι στον γάμο, ενώ ο γαμπρός είναι μαζί τους, να νηστεύουν;  Όσο χρόνο έχουν το γαμπρό μαζί τους, δεν δύνανται να νηστεύουν. Θα έρθουν όμως ημέρες, όταν θα αφαιρεθεί από αυτούς ο γαμπρός, και τότε θα νηστέψουν εκείνη την ημέρα. Κανένας δεν ράβει μπάλωμα από ακατέργαστο καινούργιο ύφασμα πάνω σε ρούχο παλιό. Ειδεμή, τραβάει το συμπλήρωμα από αυτό, το καινούργιο από το παλιό, και χειρότερο σχίσμα γίνεται. Και κανένας δε βάζει νέο κρασί σε παλιά ασκιά. Ειδεμή, θα σπάσει το κρασί τα ασκιά, και το κρασί πάει χαμένο και τα ασκιά. Αλλά, κρασί νέο βάζουν σε ασκιά καινούργια».

(Μάρκος 2:16-22 & Ματθαίος 9:9-17)

Σ’ αυτή την περικοπή βλέπουμε πώς ο Κύριος υπερασ-πίζεται τους δικούς Του μαθητές ενάντια στις δολοπλοκίες των ανθρώπων καθώς και τις κρυμμένες ενέργειες του διαβόλου μέσα από το κατεστημένο σύστημα της κοινωνίας του οποίου κινεί τα νήματα με τη δική του διαβολική διάνοια. Πίσω από τις ενέργειες των ανθρώπων, τις φαινομενικά καλοπροαίρετες πράξεις, τις θρησκευτικές αντιλήψεις και προκαταλήψεις, ο Κύριος μπορούσε να διακρίνει το πνεύμα του πονηρού που αντιτίθεται στο έργο του Θεού. Χωρίς να το ξέρουν οι άνθρωποι εκφράζουν την στάση ή τον νου που κατευθύνει όλο τον κόσμο, τον άρχοντα του κόσμου αυτού, όπως τον ονόμασε ο Κύριος. O διάβολος κατάφερε να αποξενώσει τον Θεό μέσα στην ανθρώπινη διάνοια και να Τον παραστήσει σε μας ως εχθρό και ένα βάναυσο τύραννο που μας μισά.

Αλλά ο Θεός είναι υπέρ μας κι όχι εναντίον μας όπως φαίνεται από αυτή την ιστορία η οποία περιγράφεται σ’ αυτό το μέρος και είχε σαν αποτέλεσμα την ανάλογη διδαχή του Κυρίου. Είναι η ιστορία του καλέσματος και στροφής του Ματθαίου, ή άλλως Λευί, για να ακολουθήσει τον Κύριο.

Ο Ματθαίος, ως τελώνης, θεωρείτο από τους Ιουδαίους αμαρτωλός όχι μόνο για το επάγγελμα του που εξασκούσε, αλλά και για το ότι μάζευε φόρους κατά το Ρωμαϊκό κατεστημένο, κάτι που μισούσαν οι τότε Ιουδαίοι. Ο Κύριος όμως τον κάλεσε κι αυτός τα άφησε όλα για να Τον ακολουθήσει. Μέσα στη χαρά του γι’ αυτό το γεγονός έκανε δείπνο όπου προσκάλεσε τον Κύριο και τους μαθητές Του καθώς και άλλους συναδέλφους του τελώνες και άλλους που οι Ιουδαίοι ονόμαζαν αμαρτωλούς.

Όταν το είδαν αυτό οι Γραμματείς και Φαρισαίοι ήρθαν  προς τους μαθητές του Κυρίου λέγοντάς τους ότι τρώει με τους τελώνες και τους αμαρτωλούς, κατηγορώντας Τον προς αυτούς και ως να έλεγαν: Τι θέλετε να ακολουθήσετε Αυτόν που συντρώγει με αμαρτωλούς; Αυτός, για να αναμειγνύεται με τους αμαρτωλούς, πρέπει να είναι αμαρτωλός. Και διέβαλαν τον Κύριο στους μαθητές Του. Ο Κύριος δεν περίμενε τους μαθητές Του να Τον υπερασ-πιστούν ή να ανταποκριθούν στην κατηγορία αλλά ο Ίδιος, αφού το άκουσε, τους απάντησε με ένα παραβολικό τρόπο, λέγοντάς τους ότι δεν έχουν ανάγκη όσοι είναι καλά να έρθουν στο γιατρό αλλά αυτοί που είναι άρρωστοι. Δεν ήρθα να καλέσω δίκαιους αλλά αμαρτωλούς.

Στη συνέχεια διαβάζουμε ότι οι μαθητές του Ιωάννη και οι Φαρισαίοι, νήστευαν. Και έρχονται και του λένε: «Γιατί οι μαθητές του Ιωάννη και οι μαθητές των Φαρισαίων νηστεύουν ενώ οι δικοί σου μαθητές δε νηστεύουν;» Αυτή τη φορά έρχονται προς τον Κύριο κατηγορώντας τούς μαθητές Του προς Αυτόν σχετικά με τους τρόπους τους και τη συμπεριφορά τους ως προς το νόμο, τις παραδόσεις και τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, κι ότι δεν ακολουθούσαν τον τρόπο που τους καθοδήγησε είτε ο Μωυσής είτε ο Ιωάννης.

Ο Κύριος απαντά με τέσσερεις παραβολές στις προκλήσεις αυτών των ανθρώπων και θέτει τις βασικές αλήθειες και τα στοιχεία που ο Θεός εισήγαγε στο έργο της σωτηρίας του ανθρώπου και τα οποία έφερε στο προσκήνιο ο Κύριος με τις εύστοχες Του απαντή-σεις:  

– Πρώτον ότι ο Ιησούς Χριστός ο Κύριος είναι ο Σωτήρας και

– Δεύτερο ότι ο τρόπος της σχέσης με τον Θεό θα είναι πια εκείνος της πίστης προς Αυτόν, ξεπερνώντας και αφήνοντας πίσω τα παλιά για να εισαγάγει τα νέα πράγματα της Καινής Διαθήκης του Πνεύματος από τον Θεό.

Επιπλέον μπορούμε να διακρίνουμε ότι, χωρίς να το αντι-λαμβάνονται οι άνθρωποι αυτοί, φανέρωναν  δύο μεγάλες κατευ-θύνσεις που ο πονηρός ακολουθεί στην προσπάθειά του να μας αποξενώσει και να μας κάνει να εναντιωθούμε στον Θεό:

– Πρώτον διαβάλλει τον Θεό προς εμάς, κάτι που έγινε από αρχής, όταν προσέγγισε την Εύα στον κήπο της Εδέμ, αμφισβητώντας τον Θεό και τον λόγο Του προς εκείνη και τον Αδάμ. Αυτό είχε σαν συνέπεια την αποξένωση και εχθρότητα που όλοι έχουμε προς τον Θεό, ζώντας στην αμαρτία, δηλαδή την παρακοή και εναντίωση προς Αυτόν, ως επίσης και τον πνευματικό μας θάνατο ο οποίος είναι βασικά η άγνοια που έχουμε του Θεού.

– Και δεύτερο διαβάλλει εμάς, κατηγορώντας μας προς τον Θεό, όπως συνέβη στην ιστορία της δοκιμασίας του Ιώβ. Ο διάβολος είναι ο κατήγορος των αδελφών.

Αυτό που βλέπουμε όμως και στις δύο περιπτώσεις είναι ότι δεν είναι οι μαθητές που απαντούν και υπερασπίζονται τον εαυτό τους αλλά ο Ίδιος ο Κύριος, δίνοντας τις κατάλληλες απαντήσεις προς τους κατήγορούς τους, όσο και στον διάβολο, που κρύβεται πίσω από όλες αυτές τις προσπάθειες, για να διαβάλει τον Κύριο καθώς και το έργο Του που ήρθε να επιτελέσει. Κάνοντας αυτό υπερασπίστηκε τον Ματθαίο και τους αμαρτωλούς που ήταν εκεί μαζί του και κατ’ επέκταση καθένα που Τον ακολουθεί, ταυτιζό-μενος μαζί τους, ώστε, κανένας να μην έχει καμιά βάση και κανένα επιχείρημα είτε εναντίον του Ίδιου μέσα μας, είτε εναντίον μας.

Στην πρώτη περίπτωση λέει στους γραμματείς και Φαρισαίους ότι δεν έχουν ανάγκη εκείνοι που είναι καλά τον γιατρό αλλά αυτοί που δεν είναι καλά. Δεν ήρθα να καλέσω δίκαιους αλλά αμαρτωλούς. Παραλληλίζει την ασθένεια με την αμαρτία και την υγεία με τη δικαιοσύνη. Ήρθε για εκείνους που αντιλαμβάνονται την κατάστασή τους ότι είναι αμαρτωλοί και ασθε-νείς και έρχονται προς Αυτόν που είναι ο γιατρός και Σωτήρας για να τους θεραπεύσει επειδή γι’ αυτό είναι που ήρθε: Να ζητήσει και να σώσει το χαμένο.

Οι γραμματείς και Φαρισαίοι παρόλο που νόμιζαν ότι έβλεπαν και καταλάβαιναν δεν ήθελαν να έρθουν σε Αυτόν. Η περηφάνεια τους ή η απορριπτική στάση τους προς τον Ιησού τους κρατούσε μακριά από το να Τον δεχτούν ως τον Χριστό του Θεού. Ίσως να μην Τον ήθελαν λόγω των δικών τους αντιλήψεων για τον Μεσσία τον οποίο περίμεναν να έρθει με ένα δυναμικό τρόπο ενός πολεμιστή βασιλέα που θα επαναστατούσε εναντίον των Ρωμαίων και να τους ελευθέρωνε από αυτούς, σε αντίθεση με τον ταπεινό και πράο τρόπο που ήρθε ο Ιησούς. Αλλά η βασιλεία του Κυρίου, όπως την εξάγγειλε, δεν είναι του κόσμου αυτού. Είναι εντελώς διαφορε-τικής προέλευσης, σκοπών και δυνατοτήτων. Έτσι, εναντιώνονταν στον Κύριο και Τον περιφρονούσαν. Ενώ έβλεπαν, δεν έβλεπαν κι ενώ καταλάβαιναν δεν ανταποκρίνονταν, όπως προφήτευσε από παλιά ο προφήτης Ησαΐας για να μη δουν με τους οφθαλμούς και νοήσουν με την καρδιά και στραφούν και τους γιατρέψω. Φοβούνταν να έρθουν στο μέρος αυτό του φωτός όπου μπορούσαν να αντιληφθούν και να προσέλθουν ταπεινά προς Αυτόν και να γιατρευτούν. Αντ’ αυτού επέλεγαν μάλλον να διορθωθούν και να γιατρευτούν από μόνοι τους. Ενώ νόμιζαν ότι έβλεπαν παρέμεναν τυφλοί για τη δική τους κατάσταση κι ενώ έκριναν τους άλλους, χωρίς να το καταλαβαίνουν, έκριναν τους εαυτούς τους. Αλλά αν δεν έρχονταν στον Ιησού η αμαρτία τους δεν θα έφευγε επειδή ο Ιησούς είναι ο μόνος Σωτήρας που μπορούσε να την σηκώσει.

Στην πρώτη περίπτωση με την απάντησή Του ο Κύριος:

– Δικαιολογεί τον Ματθαίο και τους αμαρτωλούς που ήταν μαζί του,

– Δικαιώνει τους μαθητές του ότι Τον ακολούθησαν

και ότι αυτό δεν θα ήταν μάταιο,

– Αιτιολογεί τον σκοπό για τον οποίον ήρθε και την διακονία Του,

– Ελέγχει τους Φαρισαίους και γενικά το θρησκευτικό κατεστημένο

  για τη στάση τους προς Αυτόν,

– Αποστομώνει τον διάβολο που κρύβεται πίσω από αυτή την τάχα

  υπεράσπιση του νόμου.

Στην δεύτερη περίπτωση ο Κύριος απαντά στην επικριτική προσέγγιση αυτών των ανθρώπων με τρεις επιπλέον παραβολές, με τις οποίες υποδείκνυε βασικά στοιχεία της Καινής Διαθήκης που σε λίγο θα εισήγαγε για τον λαό Ισραήλ αλλά και για όλα τα έθνη.

 Ο παλιός τρόπος της προσέγγισης των ανθρώπων στον Θεό μέσω των διαδικασιών της Παλαιάς Διαθήκης ξεπεράστηκε. Τα έργα του νόμου δεν θα ήταν πια ο τρόπος στη νέα οικονομία του Θεού. Η πεποίθηση στη σάρκα και η αυτοδικαίωση, δεν θα είχαν πια ισχύ μέσα στην Καινή Διαθήκη που ο Θεός επεξεργαζόταν διαμέσου του Υιού Του. Η δικαίωση και η δικαιοσύνη θα βασίζονταν πια στην πίστη στον Σωτήρα Χριστό και το έργο Του· θα ήταν μέσα στη χάρη του Θεού. Κάθε πιστός θα λάμβανε τον Σωτήρα στο πρόσωπο του Υιού του Θεού και θα Τον δεχόταν, από τη μια ως ένα πρόσωπο, και από την άλλη, θα δεχόταν και τη σωτηρία Του ως έργο που επιτέλεσε ο Ίδιος και το προσφέρει στους ανθρώπους δωρεάν, ως χάρη, με βάση την πίστη.

Ο Ιωάννης ήταν ένας ενδιάμεσος κρίκος στην επεξεργασία της μεγάλης σωτηρίας του Θεού. Οδηγούσε τους ανθρώπους στο βάπτισμα της μετάνοιας με απαίτηση να φέρουν αποδεικτικά έργα μετάνοιας. Απολάμβαναν με αυτό τον τρόπο την προμήθεια και ευλογία του Θεού σε εκείνο το επίπεδο. Έφερε στον λαό Ισραήλ μια νεότερη μορφή προσέγγισης στον Θεό αλλά όχι την τελική θέση και μορφή που ο Θεός σκόπευε και έφερε μέσα στον Υιόν Του. Ο Ιησούς οδήγησε και έφερε τα πάντα στην τελειότητα που περιλάμ-βανε όχι μόνο την επίγεια μας ζωή αλλά και την πνευματική μας υπόσταση, τα ορατά και τα αόρατα. Μας μετέφερε στην αιώνια αλήθεια του Θεού και της αιώνιας ζωής μέσα στη χάρη και την πίστη, τη δικαιοσύνη και την αγάπη. Ήθελε να δείξει σ’ εκείνους τους ανθρώπους τότε ότι μετέφερε τα πάντα σε ένα άλλο επίπεδο και η λύπη της καρδιάς Του ήταν ότι δεν το έβλεπαν· δεν καταλά-βαιναν, δεν συνετίζονταν. Έμεναν τυφλοί αδιόρθωτοι, αμαρτωλοί, ασθενείς. Έστω και αν φαινομενικά υποστήριζαν τη διακονία του Ιωάννη κατ’ ακρίβεια την απέρριπταν επειδή αν δεν την απέρ-ριπταν, τότε θα έρχονταν προς Αυτόν στον Οποίον ο Ιωάννης και η διδασκαλία του υπέδειχναν και μαρτυρούσαν.

Η σημασία αυτών των πραγμάτων για μας σήμερα και ο τρόπος με τον οποίο πρέπει να σκεφτόμαστε είναι ότι ο Κύριός μας και η σωτηρία Του επεκτείνεται σε όλες τις απόψεις της ζωής μας ώστε, όταν ο εχθρός της ψυχής μας έρχεται για να μας διαβάλει τον Κύριο στην καρδιά μας, Εκείνος μας βεβαιώνει για την ορθότητα της απόφασης μας να Τον ακολουθήσουμε σε μια νέα ζωή ώστε να συνεχίζουμε και να Τον αγαπούμε και να Τον εκτιμούμε και να Τον πιστεύουμε.

Από την άλλη πλευρά ο Ίδιος δεν δέχεται πια κατηγορίες εναντίον μας ούτε από τον διάβολο ούτε από κανένα. Κι ούτε κρίνει κανένα μέχρι την ημέρα που θα είναι η ημέρα της κρίσης. Όπως μας λέει ο απόστολος Παύλος: δεν υπάρχει τώρα καμιά κατάκριση σ’ αυτούς που είναι μέσα στον Χριστό Ιησού. Και ερωτά: Αν ο Θεός είναι μαζί μας, ποιος θα είναι εναντίον μας; Ποιος θα κατηγορήσει τους εκλεκτούς του Θεού ή Ποιος είναι αυτός που τους κατακρίνει;  Ο Ιησούς o Κύριος είναι στα δεξιά του Θεού και εντυγχάνει για μας. Στέκεται για μας ενώπιον του Θεού ως μεσίτης μεταξύ Θεού και των αμαρτωλών οι οποίοι ελπί-σαμε σ’ Αυτόν. Ποιος θα μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού;

Το αίμα Του μας καθαρίζει από κάθε αμαρτία και Αυτός είναι ο συνήγορος μας μαζί με τον Θεό σε αντιπαράθεση με τον κατήγορό μας τον διάβολο ο οποίος χρησιμοποιεί τους ανθρώπους γύρω μας για να μας εναντιωθεί με κάθε είδους κατηγορία, περιφρό-νηση, κατάκριση κλπ. Ακόμα και οι πιο στενοί συγγενείς, οι γείτονες, οι γνωστοί οι συνάδελφοί μας, χωρίς να το αντιλαμβάνονται, γίνον-ται συχνά όργανα στα χέρια του διαβόλου και παίρνουν τη στάση αυτή όπως και οι Φαρισαίοι τότε και μας εναντιώνονται, ειδικά στα πρώτα μας βήματα με τον Ιησού. Αλλά ο Κύριος είναι ο υπερασ-πιστής μας και Αυτός μας δικαιώνει και μας δικαιολογεί και γνωρίζει σ’ εμάς παντού και πάντοτε τη σωτηρία με την οποία μας σώζει καθημερινά. Η πίστη και εμπιστοσύνη μας σε Αυτόν ενδυναμώνεται και αυξάνεται καθημερινά μέσω όλων αυτών των αντιθέσεων ή επιθέσεων. Η πάλη μας είναι με πνευματικά όντα που εκφράζονται μεν στον φυσικό ορατό μας κόσμο μέσα από τους ανθρώπους, τις καταστάσεις και τις συνθήκες της ζωής, αλλά στον αόρατο πνευμα-τικό κόσμο είναι εχθροί του Θεού.

Ο Θεός όμως δικαιώνεται μέσα σε μας όταν εμείς στεκό-μαστε με πίστη μέσα σε όλα τα οποία αντιμετωπίζουμε και περνούμε. Καταλαβαίνουμε το τεράστιο έργο της σωτηρίας που επιτέλεσε ο Κύριος και που επεκτείνεται μέσα σε όλους τους τομείς της ζωής μας έτσι ώστε να Τον  γνωρίζουμε ως Σωτήρα μέσα σε κάθε κατάσταση ή περίσταση της ζωής. Αυτός στέκεται ως ο υπερασπιστής μας, το καταφύγιό μας, το κάλυμμά μας, το φρούριό μας σε όλη την επίγεια μας ζωή. Δόξα στο όνομά Του!

Σώτος Φωτιάδης

Κύριος ο Υπερασπιστής μας
Μοιραστείτε το...Email this to someone
email
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Print this page
Print