Εις την προσευχή προσκαρτερούντες (Ρωμαίους 12:12).

Η ειλικρίνεια της προσευχής μας φαίνεται από την προσδοκία που έχουμε για να δούμε ή να απολαύσουμε αυτό που αιτούμαστε. Αν η προσευχή μας είναι μόνο μια λεκτική έκφραση, δηλαδή μόνο κάποια λόγια που λέμε αλλά που δεν τα εννοούμε, αν γίνεται χωρίς πραγματικά να το επιθυμούμε στην καρδιά μας, παραμένει μόνο μια ωραία ευχή που βασίζεται στην τύχη ή την σύμπτωση και σβήνει σχεδόν αμέσως μόλις βγει από το στόμα μας. Λέμε: ‘Αν γίνει αυτό που ζητώ ή αν έρθει.. θα είναι ωραία, κι αν όχι.. δεν πειράζει..’ Βέβαια δεν το λέμε έτσι αλλά με τον τρόπο που προσευχόμαστε, παίρνοντας μια θρησκευτική στάση, νομίζουμε ότι έτσι θα μας ακούσει ο Κύριος. Αλλά Εκείνος ερωτά: Τιθέλειςνα σου κάνω; (Λουκάς 18:41). Τι είναι που πραγματικά ζητά η καρδιά σου, αυτό ζήτησέ μου και θα γίνει. Αν μείνετε μέσα μου και τα λόγια μου μείνουν μέσα σας, ό,τι θέλετε ζητήστε και θα σας γίνει (Ιωάννης 15:7).

Αυτό το είδος της προσευχής ακολουθείται με την προσδοκία ή την προσκαρτέρηση. Ελπίζει και με υπομονή περιμένει· Γιατί με την ελπίδα σωθήκαμε. Ελπίδα όμως που βλέπεται δεν είναι ελπίδα· γιατί ποιος ελπίζει αυτό που βλέπει;. Αν όμως ελπίζουμε αυτό που δε βλέπουμε, το περιμένουμε με υπομονή. (Ρωμαίους 8:24-25). Το ρήμα ‘προσκαρτερώ’, που συνοδεύει συχνά την προτροπή για προσευχή, έχει την έννοια τού να επιμένω σταθερά, να υπομένω με ισχύ και να προσδοκώ κάτι. Μ’ αυτό τον τρόπο περιγράφει η Γραφή την στάση μιας καρδιάς που προσεύχεται και ειλικρινά επιθυμεί κάτι από τον Κύριο. Αυτό είναι το είδος της προσευχής την οποία απαντά ο Θεός επειδή είναι βασισμένη στη πίστη. Και η προσδοκία είναι η ελπίδα του αναμενόμενου που φλογίζει την πίστη και η προσευχή δεν μένει στα λόγια μόνο αλλά γίνεται μια αναζωογονητική άσκηση της καρδιάς.
Αυτό είναι που έκαναν οι μαθητές πριν την Πεντηκοστή, περιμένοντας την επαγγελία του Κυρίου που τους υποσχέθηκε. Τι θα γινόταν δεν ήξεραν, ούτε το πότε θα γινόταν, αλλά παρέμεναν στην προσευχή και επέμεναν με προσκαρτέρηση, περιμένοντας ομοθυμαδόν εκείνο που ο Κύριος υποσχέθηκε: Αυτοί όλοι συνεχώς επέμεναν καρτερικά και ομόψυχα στην προσευχή μαζί με γυναίκες και με τη Μαριάμ, τη μητέρα του Ιησού, και με τους αδελφούς του (Πράξεις 1:14). Στην ίδια στάση τούς βλέπουμε να συνεχίζουν και μετά την Πεντηκοστή: Και επέμεναν καρτερικά συνεχώς στη διδαχή των αποστόλων και στην κοινωνία και στο κόψιμο του άρτου και στις προσευχές (Πράξεις 2:42). Το ίδιο και με τους αποστόλους που ήθελαν να συνεχίζουν σ’ αυτό ως μέρος της διακονίας τους, όπως έλεγαν στους υπόλοιπους μαθητές: Εμείς θα επιμένουμε καρτερικά στην προσευχή και στη διακονία του λόγου (Πράξεις 6:4).

Στην επιστολή του προς τους Κολοσσαείς ο απόστολος Παύλος συνιστά: Επιμένετε (προσκαρτερείτε) στην προσευχή, και προσθέτει: αγρυπνώντας σ’ αυτή με ευχαριστία (Κολοσσαείς 4:2). Όχι μόνο να επιμένετε καρτερικά στην προσευχή, μέσα σε αντίθετες περιστάσεις που ίσως να έρχονται για να σβήσουν την ελπίδα, αλλά και να συνεχίζετε μάλιστα ευχαριστώντας ως να έχετε ήδη λάβει αυτό που προσεύχεστε. Αυτό συμβαδίζει και με τα λόγια και προτροπή του Κυρίου μας στο κατά Μάρκο ευαγγέλιο όταν είπε στους μαθητές Του: Γι’ αυτό σας λέω, όλα όσα προσεύχεστε και ζητάτε, πιστεύετε ότι τα λάβατε, και θα σας γίνουν (Μάρκος 11:24).

Σώτος Φωτιάδης

Η προσδοκία της προσευχής
Μοιραστείτε το...Email this to someone
email
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Print this page
Print
Tagged on: